Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego została przyjęta w następstwie innych inicjatyw Narodów Zjednoczonych na rzecz osób starszych, takich jak Międzynarodowy Wiedeński Plan Działania dotyczący Osób Starszych, przyjęty w 1982 roku przez Światowe Zgromadzenie na Temat Osób Starszych i zatwierdzony w tym samym roku przez Zgromadzenie Ogólne.
Starzenie się społeczeństwa to jeden z problemów współczesnego świata, przyjmując, że za seniora uznaje się osobę, która ukończyła 60 lat. W Polsce seniorzy stanowią 13 procent społeczeństwa.
Jak znaczna jest grupa osób starszych informują dane statystyczne. W 1950 roku na świecie żyło około 200 milionów ludzi wieku 60 lat i powyżej; ta grupa światowej populacji liczy obecnie 500 milionów osób. Około 2020 roku liczba osób starszych na świecie sięgnie 1 miliarda, a do 2025 roku wzrośnie do 1,2 miliarda. Jeszcze bardziej intensywny wzrost jest szacowany w grupie osób w bardzo podeszłym wieku (powyżej 80 lat). Eksperci spodziewają się, że w okresie od 1950 do 2025 roku liczba staruszków wzrośnie od 8 do 10 razy.
Dzięki postępowi w nauce, w tym w medycynie i propagowaniu zdrowego stylu życia, we wszystkich niemal państwach wydłuża się statystyczna długość życia. W 2020 roku średnia wartość dla całego świata wyniesie 73 lata
Problemu nie stanowi jednak sam proces starzenia się gdyż, jako element fizjologii wpisany jest w życie każdego człowieka, kłopotem jest marginalizacja życia osób starszych.

Międzynarodowy Dzień Osób Starszych jest okazją do ukazania procesu starzenia się jako normalnego, naturalnego procesu, który nie musi wiązać się z niemożnością prowadzenia aktywnego życia i samorealizacji, do zerwania ze stereotypem zrównującym wiek dojrzały z niedołężnością, niesamodzielnością czy zdziecinnieniem, wreszcie do podjęcia dyskusji na temat problemów ludzi dojrzałych.